Na antenie

RADIORANEK WT. ŚR.

Zgadywanki muzyczne na dobry początek dnia. Zaprasza Ewa Pasternak.
zobacz wszystkie

Radiowa Niedziela

Zapraszamy na Radiową Niedzielę

2012-05-24 13:08:20
W najbliższą niedzielę, 27 maja w ramach Radiowej Niedzieli odwiedzimy parafie: Bł. Honorata Koźmińskiego w Białej Podlaskiej. katedralna Niepokalanego Poczęcia NMP w Siedlcach

Parafia Bł. Honorata Koźmińskiego w Białej Podlaskiej.

Parafia erygowana w 1990 r. Kościół parafialny murowany, konsekrowany 4 października 1998 r. przez ks. biskupa Jana Wiktora Nowaka. Wybudowany wraz z plebanią w latach 1992-98 staraniem ks. Stanisława Zajki. Kaplica dojazdowa: Cicibór Duży z roku 1743 - drewniana. Miejscowości należące do parafii: Biała Podlaska (część), Cicibór Mały, Cicibór Duży, Rakowiska, Terebela.
Proboszcz Ks. Kanonik mgr Janusz Onufryjuk
•  tel: (83) 342-61-67

Wikariusze
Ks. mgr lic. Robert Biernacki
Ks. mgr Rafał Kornilak
Ks. mgr Wiesław Mućka
Ks. mgr Paweł Zazuniak


Księża pochodzący z parafii
•    Jacek Nazaruk
•    Mirosław Rogoźnicki
•    o. Józef Parafiniuk
•    o. Mieczysław Zdrojewski
•    Andrzej Szpura
Bracia zakonni pochodzący z prafii
•    Tomasz Iwańczuk
Siostry zakonne pochodzące z parafii
•    Krystyna Jarząbkowska
•    Krystyna Parafiniuk
•    Teresa Kwaśniewska
•    Lidia Trochimiuk
•    Dolorosa Bazylczuk
•    Elżbieta Ozimek


Bialska parafia pw. Bł. Honorata Koźmińskiego należy do tych młodszych w diecezji. Trudno się temu dziwić choćby ze względu na to, że patron tej parafii, O. Honorat Koźmiński został wyniesiony na ołtarze w 1988 r. Dwa lata później erygowano parafię w Białej, a 10 lat później zakończono budowę kościoła. Przy okazji spotkania z parafią warto kilka słów poświęcić jej patronowi, gdyż jest to bardzo ciekawa postać, a w dodatku związana z Białą Podlaską.
Honorat Koźmiński urodził się 16 października 1829 r. w Białej Podlaskiej. Jego ojciec Stefan Koźmiński, budowniczy powiatowy był unitą, matka Aleksandra z Kahlów była obrządku rzymskokatolickiego. 18 października tegoż roku otrzymał sakrament Chrztu św. oraz imiona: Florentyn, Wacław, Jan, Stefan, z których używał tylko drugiego. Chrzest upamiętnia tablica w kaplicy różańcowej kościoła Św. Anny w Białej Podlaskiej, ufundowana przez zgromadzenie zakonne w 50. rocznicę śmierci O. Honorata.
W 1840 r. rodzina Koźmińskich przeniosła się do Włocławka. Jedenastoletni Wacław został umieszczony w gimnazjum w Płocku. Mimo głębokiej pobożności wyniesionej z domu rodzinnego gimnazjalista Wacław stracił wiarę i zaparł się Boga. W stanie zupełnej niewiary ukończył gimnazjum 27 czerwca 1844 r. i rozpoczął studia w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Budowniczym.
W kwietniu 1846 r. został aresztowany i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej z oskarżeniem o spisek przeciw carowi. Po ciężkim śledztwie połączonym z torturami fizycznymi i moralnymi zachorował na tyfus i był bliski śmierci. W czasie pobytu Koźmińskiego w Cytadeli Warszawskiej jego matka zrozpaczona stanem zdrowia syna modliła się codziennie przed obrazem Matki Bożej Częstochowskiej w kościele paulińskim o zdrowie i łaskę wiary dla niego.
Po zmaganiach z chorobą, a także z Bogiem i samym sobą, 15 sierpnia 1846 r., w święto Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny Wacław przeżył nawrócenie i zaczął powracać do zdrowia. O tym fakcie pisze w swoim Notatniku duchowym: "...Matka Boża, ubłagana przez moją Matkę (bo sam nie myślałem o poprawie) przyczyniła się do Pana Jezusa, iż przyszedł do mnie do celi więziennej i łagodnie do wiary przyprowadził".
Uniewinniony 27 marca 1847 r. opuścił Cytadelę Warszawską. Po wyjściu na wolność, 20 kwietnia, Wacław odbył spowiedź generalną z całego życia i zaczął prowadzić surowe, ascetyczne życie. Jako 19-latek 8 grudnia 1848 r. wstąpił do franciszkańskiego Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Warszawie. 21 grudnia 1848 r. rozpoczął nowicjat w Lubartowie, gdzie też otrzymał kapucyński habit i nowe imię Honorat. Po roku nowicjatu został dopuszczony do złożenia wieczystych ślubów zakonnych. W tym też czasie ponowił prośbę, aby mógł służyć Bogu jako brat laik. Jednakże przełożeni nie wyrazili na to zgody i z ich polecenia rozpoczął studia filozoficzne i teologiczne w Lublinie. Niższe święcenia otrzymał  6 marca 1852 r. Dalsze święcenia otrzymał w 1852 r.: 25 marca - subdiakonat, 5 czerwca - diakonat i 27 grudnia - kapłaństwo. Święcenia ojciec Honorat przyjął z rąk ówczesnego administratora archidiecezji warszawskiej bp. Antoniego Melchiora Fijałkowskiego w kościele św. Krzyża na Krakowskim Przedmieściu.
W okresie pierwszego dziesięciolecia kapłaństwa O. Honorat przebywał w klasztorze warszawskim, gdzie wsławił się żywą i owocną pracą apostolską jako kaznodzieja, misjonarz ludowy, nauczyciel religii, spowiednik ze specjalnymi uprawnieniami do przyjmowania innowierców pragnących wrócić do Kościoła, dyrektor III zakonu franciszkańskiego i promotor Żywego Różańca.
W 1855 r. przy współudziale jednej ze swoich penitentek - Zofii Truszkowskiej Błogosławiony założył Zgromadzenie Sióstr Felicjanek na prawach III zakonu.
Jednak już 16 grudnia 1864 r. specjalnym ukazem namiestnika Królestwa Polskiego Felicjanki zostały skasowane. Wkrótce część ich przedostała się do Krakowa, by na terenie Galicji kontynuować podjęte zadania. Również klasztor Kapucynów w Warszawie został zamknięty, a zakonników wywieziono do klasztoru w Zakroczymiu nad Wisłą.
Wkrótce Zakroczym stał się popularnym miastem. Do konfesjonału ojca Honorata przybywali ludzie nie tylko z okolic, ale również z Litwy, Ukrainy i Podola. Z całą wyrazistością ujawnił się w tym czasie jego charyzmat jako spowiednika, kierownika duchowego i kaznodziei.
Podczas pobytu w zakroczymskim klasztorze ojciec Honorat widział, że tradycyjne formy życia zakonnego nie miały szans istnienia. Zrodził i urzeczywistnił nową wizję życia ukrytego przed światem. Owocem tego było powstanie nowych zgromadzeń zakonnych.
O. Honorat założył 23 takie zgromadzenia. Członkowie tych zgromadzeń żyjąc wśród ludzi, w podobnych jak wszyscy warunkach społecznych, bez zewnętrznych oznak swego powołania, zachowywali śluby zakonne stając się prekursorami współczesnych instytutów świeckich. Warto też zaznaczyć szczególny kult Maryjny O. Honorata. Dzięki jego inicjatywie zostało ustanowione święto Matki Boskiej Częstochowskiej.
5 maja 1892 r. po licznych rewizjach i prześladowaniach klasztor w Zakroczymiu został przez władze carskie skasowany, a zakonników przeniesiono do klasztoru w Nowym Mieście nad Pilicą. O. Honorat nadal pracował tam na różnych polach działań społecznych i duszpasterskich.
W październiku 1916 r. O. Honorat poważnie zachorował. Zmarł 16 grudnia tego roku w Nowym Mieście nad Pilicą i tu został pochowany. Uroczystości pogrzebowe były wielką manifestacją, a zgromadzeni na nich uważali, ze umarł człowiek święty.
W latach 1949 – 1988 przeprowadzono proces beatyfikacyjny. Papież Jan Paweł II ogłosił O. Honorata błogosławionym 16 października 1988 r. na Placu Św. Piotra w Rzymie. 
Modląc się w XXI w. w bialskiej świątyni Bł. Honorata warto pamiętać, skąd wywodzi się jej patron i jakie znaczenie odegrał dla odnowy życia duchowego społeczeństwa polskiego doby zaborów.
Grzegorz Welik 




Siedlce, parafia katedralna Niepokalanego Poczęcia NMP

Kościół murowany, wybudowany w latach 1906-1912, staraniem ks. Józefa Scipio del Campo, konsekrowany 21 IX 1913 r. przez biskupa Franciszka Jaczewskiego. Wykończony w 1928 r. staraniem ks. Juliana Rystera, z ofiar złożonych przez duchowieństwo i wiernych z racji 10-lecia wskrzeszenia diecezji. Parafia erygowna w 1919 r. Kościół podniesiony do godności katedry 25 I 1924 r. Miejscowości należące do parafii: Siedlce (część).
Parafia Katedralna Niepokalanego Poczęcia NMP w Siedlcach
Proboszcz Ks. Prałat mgr Eugeniusz Filipiuk
•  tel: (25) 632-21-03 w. 21

Wikariusze
Ks. mgr lic. Karol Jakubiak
Ks. mgr Robert Ponikowski
Ks. Prałat dr Piotr Sawczuk
Ks. mgr lic. Marcin Todorski
Ks. mgr Michał Wawerski


Księża pochodzący z parafii
•  Janusz Onufrejuk,
•  Michał Stańczuk,
•  Piotr Polkowski SDB,
•  Jarosław Fałdowski,
•  Tomasz Walczak,
•  Jarosław Gałązka,
•  Marek Dobosz,
•  Grzegorz Dobosz,
•  Sylwester Anusiewicz,
•  Robert Anusiewicz,
•  Wojciech Iwanowski
•  Albert Wołkiewicz.
Bracia zakonni pochodzący z prafii
•   Robert Suchożebrski.
Siostry zakonne pochodzące z parafii
•  Joanna Bondarczuk,
•  Anna Kicka,
•  Agnieszka Kamont,
•  Anna Suchożebrska,
•  Krystyna Polkowska

Przez wiele lat najbardziej charakterystycznym elementem panoramy Siedlec był stojący na wieży ratusza Atlas z kulą ziemską na ramionach. Na poczatku XX w. pojawił się drugi charakterystyczny element - wieże neogotyckiego kościoła. I tak pozostało do dzisiaj, bo trudno wieżowiec Urzędu Wojewódzkiego czy wysokie bloki uznać za elementy godne uwagi estety.
Przez kilka stuleci siedleccy katolicy należeli do jednej parafii pod wezwaniem św. Stanisława. W pierwszych dziesięcioleciach XVIII wieku funkcjonował też w mieście drugi kościół p.w. św. Marii Magdaleny. Główną świątynią był jednak kościół p.w. św. Stanisława. Obecny stary kościół wzniesiono w połowie XVIII wieku. W drugiej połowie XIX wieku, gdy gubernialne Siedlce znacznie się rozrosły, stary kościół stał się za ciasny. Starania o pozwolenie na budowę nowego kościoła nie były drogą usłaną różami. Polityka rusyfikacyjna carskich władz nie sprzyjała budowie katolickich świątyń na terenie przeznaczonego na sprawosławienie Podlasia. Wręcz przeciwnie, szereg kościołów na naszym terenie zamknięto lub zamieniono na prawosławne cerkwie.
Zanim podjęto starania polityczne, trzeba było uporządkować sprawy materialne. W 1894 roku członek Sądu Okręgowego Andrzej Peterman zapisał 6 tys. rubli na budowę nowego kościoła, pod warunkiem jednak, że jeśli inwestycja nie zostanie rozpoczęta w ciągu 10 lat, te pieniądze otrzyma rzymskokatolicka diecezja w Saratowie. Z inicjatywy jednego z najznamienitszych działaczy ziemiańskich swej epoki, prezesa Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego i dziedzica Ceranowa i Sterdyni Ludwika Górskiego, TKZ przekazało pod budowę świątyni plac przy ul. Długiej, czyli obecnej Bp. Świrskiego.
21 czerwca 1897 roku z inicjatywy proboszcza parafii św. Stanisława ks. Wiktora Dąbrowskiego odbyło się zebranie parafialne, które podjęło uchwałę dotyczącą budowy nowego kościoła. Uchwałę tą rychło przesłano do zatwierdzenia przez władze zaborcze. Władze te pismo siedleckich parafian rozpatrywały niezwykle wnikliwie. Tak wnikliwie, że na odpowiedź przyszło czekać aż cztery lata. Odpowiedź była odmowna, a właściwie prawie odmowna, bowiem zezwolono na rozbudowę starego kościoła. Okazało się jednak, że kościoła św. Stanisława nie da się rozbudować. W związku z tym zebranie parafialne ponownie, pod koniec 1902 roku wystąpiło o pozwolenie na budowę nowej świątyni. Powołano też Komitet Budowy Kościoła, którym opiekował się wikary parafii św. Stanisława ks. Antoni Suracki. Władze ponownie dały znak, że o budowie nie może być mowy. Tym razem już niespełna trzy miesiące po zebraniu.
Jak widać więc oficjalnie nic się nie dało zrobić. Skoro nie oficjalnie, to może po znajomości. Tak też uczynił nowy dziekan siedlecki, ks. Józef Scipio del Campo. Dzięki kontaktom z dowódcą stacjonującego w Siedlcach 39 Narwskiego Pułku Dragonów płk. Kaznakowem udało się uzyskać zgodę na budowę, pod warunkiem jednak, że cała inwestycja finansowana będzie wyłącznie przez parafian, którzy muszą w dodatku zebrać połowę środków jeszcze przed rozpoczęciem budowy. Plany i kosztorys sporządził już wcześniej bezpłatnie inżynier Zygmunt Zdański.
Gdy już było wolno budować, powstał problem gdzie. Plac przy Długiej wydawał się niektórym zbyt mały. Część parafian chciałoby nowej świątyni w okolicach dworca kolejowego, inni na placu przed więzieniem, zaś jeszcze inni przy cmentarzu. Spory lokalizacyjne rozwiązał biskup lubelski Franciszek Jaczewski, administrujący terenem skasowanej przez władze carskie diecezji podlaskiej. Na planie sytuacyjnym napisał po prostu „tu sobie życzę, aby stanął nowy kościół.” - wskazując pierwotną lokalizację na placu przy Długiej. Dla pewności, że miejsca starczy, dokupiono sąsiednią parcelę.
Czas budowy świątyni pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny można porównać z budową współczesnych siedleckich kościołów. 10 października 1905 roku biskup Jaczewski poświęcił kamień węgielny pod budowę. 8 grudnia 1912 roku ks. Scipio del Campo dokonał poświęcenia kościoła. 21 września 1913 roku biskup Jaczewski konsekrował świątynię. Jak na rozmach inwestycji wszystko poszło w tempie błyskawicznym. Kościół zbudowano w modnym wówczas stylu neogotyckim, nawiązującym do najwspanialszych budowli sakralnych średniowiecza. Niebagatelny udział w powstaniu nowego siedleckiego kościoła mieli mieszkańcy Paprotni. Dostarczyli oni granitu pod cokół świątyni, a uczynili to w podzięce dla siedleckich księży za odprawienie potajemnych nabożeństw w kościele w Paprotni, zamkniętym przez władze. Po pięciu latach od konsekracji nowy kościół stał się prokatedrą wskrzeszonej po pół wieku od kasacji diecezji podlaskiej.
Grzegorz Welik


[jk]

Konferencje Kół Naukowych UPH

17 maja i 20 maja Koła Naukowe na Wydziale Nauk Ścisłych UPH organizują dwie interesujące konferencje więcej

V ogólnopolska Konferencja interdyscyplinarna WZI

20 maja Koło Naukowe Programistów GEEK wraz z Kołem Naukowym Studentów Matematyki GRAF przy UPH w Siedlcach organizują konferencję
zobacz wszystkie