Na antenie

DZIEŃ DOBRY PODLASIE

Najszybsze informacje, relacje, komentarze. Mówimy o sprawach, którymi żyje region, o ludziach którzy są nam bliscy o miejscach, które znamy, o wydarzeniach, którymi żyjemy - zaprasza Marcin Jabłkowski.
zobacz wszystkie

Radiowa Niedziela

Zapraszamy na Radiową Niedzielę

2012-05-14 15:25:47
W najbliższą niedzielę, 20 maja w ramach Radiowej Niedzieli odwiedzimy parafie: Św. Jozafata w Gęsi, Niepokalanego Poczęcia NMP w Drelowie, Chrystusa Miłosiernego w Białej Podlaskiej.

Parafia Św. Jozafata w Gęsi

Gęś 64, 21-205 Jabłoń
Proboszcz Ks. mgr Henryk Kalitka
•   tel: (83) 356-11-11

Szkoły podst.: Dawidy kl. I-VI, Gęś kl. I-VI.
Księża pochodzący z parafii
•    Stanisław Burzec
•    Jan Gomółka
•    Stanisław Dzyr
•    Jan Raboszuk
•    Tadeusz Lewczuk
•    Sławomir Szypulski
•    Marek Wasilewski
•    Łukasz Gomółka
Siostry zakonne pochodzące z parafii
•    Klara Bielecka
•    Aleksa Szypulska

Gęś, parafia Św. Jozafata. Parafia erygowana w 1919 r. Kościół parafialny murowany, wybudowany w latach 1912 - 1913, konsekrowany w 1951 r. Styl neogotycki. Miejscowości należące do parafii: Gęś, Dawidy, Łubno, Rudzieniec.


Według oficjalnych danych parafię pw. Św. Jozafata w Gęsi erygowano w 1919 roku, a obecny kościół wybudowano jeszcze przed pierwszą wojną światową. Jednak unicka cerkiew w Gęsi służyła wiernym znacznie wcześniej. Funkcjonowała już bowiem w 1665 roku, a wybudowano ja zapewne jeszcze wcześniej.
W dawnych wiekach unitom z Gęsi służył drewniany kościół pw. Świętych Piotra i Pawła. W połowie XIX wieku kościół ten był wyposażony w organy, co świadczy o upowszechnianiu się obrządku łacińskiego wśród unitów. Bo też unici z Gęsi dali przykład przywiązania do katolickiej wiary. Zapłacili też za to przywiązanie wyjątkowo, prześladowani przez carskie władze w latach walki z Unią na Podlasiu. Pisał obszernie o tych prześladowaniach ks. Józef Pruszkowski w swoim „Martyrologium” – opisie prześladowań podlaskich unitów.
Represje spadły na parafię w Gęsi już w 1867 roku. Wtedy to władze rozpoczęły walkę z tzw. „katolickimi naleciałościami”. Polegała ona m. in. na usuwaniu z unickich świątyń organów, konfesjonałów, feretronów oraz elementów liturgii i modlitw takich samych, jakie odprawiano w kościołach obrządku łacińskiego. Spotkało się to z oporem unitów. Taki opór w parafii Gęś spowodował represje w postaci kar pieniężnych, licytacji dobytku oraz rujnujących gospodarzy dostaw dla wojska stacjonującego we wsi. Nie obyło się też bez bicia opornych.
Rok 1867 był jednak tylko preludium do represji, które spotkały unitów z Gęsi kilka lat później, na przełomie 1874 i 1875 roku. Przez trzy miesiące wojsko i żandarmi katowali unitów z całej parafii. Rannych i pobitych pozostawiano na śniegu, żeby „skruszeli”. Bici byli nie tylko mężczyźni, co było zjawiskiem powszechnym na całym Podlasiu, ale także kobiety i dzieci. Oprócz bicia postój wojska i kary finansowe doprowadziły wieś do rumy, a nawet wręcz głodu. Wielu opornych trafiło do więzień, a stamtąd na zesłanie. Pozostali przeżyli dzięki pomocy sąsiadów ze wsi należących do obrządku łacińskiego. Sąsiedzi dostarczali ziarna do siewu, opiekowali się zwierzętami gospodarskimi oraz uprawiali pola nieszczęśników, którzy czy to z powodu ran, czy utraty wolności nie mogli tego robić sami. Ksiądz Pruszkowski zapisał nazwiska kilku unitów z Gęsi, którzy po trzyletnim więzieniu trafili na zesłanie. Byli to: Bazyli Lewczuk, Jan Misiura, Nestor Lewczuk, dwóch Janów Lewczuków, Stefan Wertepik, Mikołaj Wertepik i Antoni Lewczuk. Inni unici, w tym dzieci przypłacili represje carskich oprawców śmiercią.
Uniccy mieszkańcy Gęsi i okolic nie prowadzili tylko biernego oporu. Walczyli o swoją wiarę czynnie, choć pokojowymi środkami. Rozsławili Gęś w 1878 roku, gdy wystosowali prośbę o opiekę, skierowaną do królowej angielskiej Wiktorii. Stało się tak na skutek pogłoski, że może ona zostać następczynią tronu rosyjskiego. Wynika z tego, ze mieszkańcy Gęsi po pierwsze potrafili pisać, po drugie zaś byli świadomi tendencji i prądów politycznych w ówczesnej Europie. Potrafili też parafianie z Gęsi brać swoje sprawy we własne ręce. Gdy tylko po rewolucji 1905 roku ucisk carski trochę zelżał, natychmiast, bez pozwolenia władz zaczęli budować kościół. Gdy zaś władze chciały zamknąć świątynię, parafianie z Gęsi szukali pomocy u posła do Dumy, Lubomira Dymszy z Nepli, który był znanym działaczem narodowym.
Mają więc obecni parafianie z Gęsi powody do dumy. Chlubna postawa ich przodków jest też poważnym wyzwaniem, bo skoro sto i więcej lat temu potrafili zorganizować się na rzecz wspólnej sprawy, to dzisiaj pewnie też można.
Grzegorz Welik


Parafia Niepokalanego Poczęcia NMP w Drelowie


Męczenników Podlaskich 28, 21-570 Drelów
Wikariusze Ks. mgr lic. Norbert Taratycki
•  tel: (83) 372-01-56
Proboszcz Ks. Wiesław Mańczyna
•  tel: (83) 372-00-11
http://www.parafia-drelow-nmp.siedlce.opoka.org.pl/
 
Szkoły podst.: Drelów kl. I-VI, Łózki kl. I-VI, Żerocin kl. I-VI. Gimnazjum: Drelów.
Księża pochodzący z parafii
•  Mieczysław Stefaniuk
•  Bronisław Piasecki
•  o. Stanisław Małaszuk
•  Mirosław Semeniuk
•  Robert Steszuk
•  o. Krzysztof Zacharuk
•  Gabriel Mazurek
Bracia zakonni pochodzący z prafii
•  Sławomir Ziątek
•  Emil Kałka
Siostry zakonne pochodzące z parafii
•  Jadwiga Turyk
•  Wiesława Piluszak
•  Dorota Panasiuk
•  Małgorzata Stefaniuk

Drelów, Parafia Niepokalanego Poczęcia NMP. Pierwotny kościół wybudowany i uposażony w 1653 r. przez Zofię z Tęczyńskich Daniłowiczową. W 1874 r. kościół zamieniono na cerkiew prawosławną. Po rekoncyliacji kościoła w 1918 r., parafia została wznowiona w 1919 r. Obecny kościół parafialny murowany, wybudowany w 1834 r. Styl neoklasyczny. Miejscowości należące do parafii: Drelów, Kwasówka, Łózki, Pereszczówka, Przechodzisko, Żerocin.

Któż nie słyszał o Drelowie? Za sprawą tragicznych wydarzeń z 17 stycznia 1874 roku Drelów już zawsze kojarzył się będzie z męczeńską śmiercią unitów, którzy padli wokół swej świątyni od kul carskich żołnierzy.
Historia Drelowa nie zaczęła się jednak w XIX wieku. Zaczęła się znacznie wcześniej. Początki miejscowości sięgają XV wieku. W następnym XVI wieku zaczęli tu przybywać osadnicy z różnych stron – drobna szlachta z Mazowsza oraz poddani z Litwy. Ci ostatni wyznawali wiarę katolicką w obrządku wschodnim. Dla nich to ówcześni właściciele dóbr międzyrzeckich, do których należał Drelów, wznieśli unicki kościół. Uczyniła to Zofia Daniłowiczowa w 1653 roku, a stosowny dokument dla parafii Niepokalanego Poczęcia NMP wystawiono w Lublinie. Pierwotny kościół był drewniany, ale nie doczekał obecnych czasów. Murowaną świątynię wystawił książę Konstanty Czartoryski w 1854 roku i wokół tej właśnie świątyni ginęli drelowscy unici 40 lat później.
Drelowski kościół doświadczył losów dziesiątków podlaskich unickich świątyń. W 1874 roku został zamieniony na prawosławną cerkiew, katolicką parafię wznowiono zaś w 1919 roku. Krwawe lata prześladowań unitów w drugiej połowie XIX wieku nie były jedynymi trudnymi czasami dla drelowskich parafian. Wojny kozackie i potop szwedzki w XVII wieku, kolejne powstania narodowe w XVIII i XIX wieku, obydwie wojny światowe i nawała bolszewicka 1920 roku – wszystkich tych plag doświadczyli mieszkańcy Drelowa i okolicznych wsi. W najtrudniejszych chwilach mieli jednak swoją ostoję, i to ostoję w sensie dosłownym, bo ostoję leśną. Ta ostoja to Horodek, miejsce niezwykłe z wielu względów. To leśne uroczysko, otoczone bagnami i moczarami było trudno dostępne dla obcych, podczas gdy swoi wiedzieli, jak się tu dostać. Chronili się tu mieszkańcy Drelowa i okolic w najtrudniejszych czasach, których dzieje Polski i Podlasia im nie szczędziły. Przybywali tu jednak również mieszkańcy dalszych okolic, bowiem Horodek to nie tylko leśne uroczysko, dające schronienie przed nieprzyjaciółmi. To również, a raczej przede wszystkim miejsce kultu świętego Onufrego, takie swoiste sanktuarium znane już przed wiekami.
Horodek to miejsce niezwykłe, tajemnicze, przedziwne – jak mówią ci, którzy odwiedzili uroczysko, któremu patronuje święty pustelnik Onufry. Takie same wrażenia co do niezwykłości miejsca odnosili pielgrzymi 300, 200 czy 100 lat temu. Zarówno ci anonimowi, jak i ci znani z imienia i nazwiska, którzy pozostawili świadectwa o cudownych uzdrowieniach za wstawiennictwem świętego pustelnika.
Horodek związany jest z Drelowem silnymi więzami. Nie tylko jako miejsce kultu, ale również działań kulturalnych i naukowych. Można tu posłuchać prelekcji o historii regionu, kościelnej muzyki lub pięknych recytacji.
Uroczysko w Horodku czy wsławiona martyrologią unitów świątynia w Drelowie to najważniejsze, ale nie jedyne godne zobaczenia miejsca w parafii i gminie Drelów. Okolice te słyną również ze znakomitych miejsc rekreacyjnych. Znajdziemy tu rezerwaty takie jak „Liski” czy „Zapowiednik łózecki”, miejsca do łowienia ryb, trasy rowerowe, urokliwe stare kapliczki, a przede wszystkim gościnnych ludzi.
Kto nie zna Drelowa osobiście, a chciałby się czegoś bliżej dowiedzieć na temat miejscowości, gminy i parafii, niech zajrzy na strony internetowe gminy lub parafii. Szczególnie ta ostatnia przynosi moc wiadomości i świadczy o tym, że wspaniałą historię i bogatą tradycję można połączyć z nowoczesnymi środkami przekazu.
Grzegorz Welik


Parafia Chrystusa Miłosiernegow Białej Podlaskiej

ul. Kard. S. Wyszyńskiego 53/55, 21-500 Biała Podlaska
Proboszcz Ks. mgr Jacek Owsianka
•  tel/fax:(083) 344-04-17
Wikariusze
Ks. mgr Mikołaj Czernecki
Ks. Kazimierz Jóźwik
Ks. mgr lic. Michał Pawlonka
•  tel: (083) 344-05-58 w. 21-24
http://dsmb.fm.interia.pl/

Szkoły podst.: Biała Podl., Nr 5 i Nr 6, kl. I-VI. Gimnazjum: Biała Podlaska, Nr 4. Szkoły średnie: Biała Podl., Liceum Ogólnokształcące, Zespół Szkół Ogólnokształcących Nr 2, Zespół Szkół Zawodowych Nr 3.
Księża pochodzący z parafii
•    Mirosław Stańczuk
•    o. Stanisław Miciuk
•    Jacek Szostakiewicz
•    Jacek Jaśkowski
•    Marek Jaśkowski
•    Mariusz Szyszko
•    Radosław Szucki
•    Rafał Jarosiewicz
•    o. Mariusz Rudzki SDB
•    o. Grzegorz Marczuk SAC
•    Paweł Cieślik
•    Tomasz Tarasiuk
•    Michał Dziedzic
•    Jarosław Dziedzic
•    Andrzej Nowicki
Bracia zakonni pochodzący z prafii
•    Arkadiusz Jarosiewicz
Siostry zakonne pochodzące z parafii
•    Agnieszka Grzanka

Parafia Chrystusa Miłosiernego w Białej Podlaskiej. Parafia erygowana w 1982 r. Kościół parafialny murowany, wybudowany w latach 1984-1996, staraniem ks. Mieczysława Lipniackiego. Styl współczesny. Miejscowości należące do parafii: Biała Podlaska (część), Czosnówka.

Parafia Chrystusa Miłosiernego w Białej Podlaskiej powstała w 1982 r., należy więc do młodszych parafii zarówno w diecezji, jak i w samym mieście Biała Podlaska, w którym dzieje Kościoła liczone są nie dziesiątkami, a setkami lat. Może się więc wydawać, że o tak młodej parafii niewiele się da powiedzieć czy napisać, że historia musi się odleżeć. Nic bardziej mylnego. Dokładne dzieje parafii Chrystusa Miłosiernego w Białej Podlaskiej zostały już opisane w książce – kronice pt. „Te Deum 25-lecie parafii”, wydanej z okazji uroczystości ćwierćwiecza parafii. Obszerna kalendarium dziejów parafii znajdziemy też na jej stronie internetowej.
Z kronikarskich zapisków dowiadujemy się, że wielkim inicjatorem powstania parafii był wspaniały kapłan, znawca dziejów i miłośnik Ziemi Podlaskiej  – znany słuchaczom KRP wieloletni proboszcz parafii pod wezwaniem św. Anny w Białej Podlaskiej śp. ks. kanonik Roman Soszyński. W diecezji siedleckiej słynął z szerokiej wiedzy historycznej i talentu literackiego. O idei powstania tej parafii można się dowiedzieć z Małej kroniki parafii Chrystusa Miłosiernego w Białej Podlaskiej, gdzie kanonik Soszyński pisał: Już od początków swego pobytu w parafii św. Anny jako proboszcz, rozmyślałem nad bardzo niekorzystnym usytuowaniem parafii. Składa się ona z 3 części, z których dwie były odcięte od kościoła parafialnego sąsiednimi parafiami. Widząc naglącą konieczność zorganizowania pełnej opieki duszpasterskiej nad jedną z tych części, zakupiłem w dzielnicy Zofii Las, przy ul. Słonecznej 6 działkę. W dniu 26 października 1981 r. pojechała do księdza biskupa delegacja złożona z 5 parafian z dzielnicy Zofii Las, z prośbą o utworzenie parafii Miłosierdzia Bożego. Dnia 3 listopada 1981 r. polecił mi biskup – pisze dalej kanonik Soszyński – podać kandydata na organizatora nowej parafii i budowniczego kościoła.
Dnia 1 grudnia przybyli do Białej Podlaskiej dwaj księża biskupi podlascy zobaczyć teren projektowanej parafii i orzekli, że utworzenie tu parafii jest sprawą najpilniejszą.
7 grudnia 1981 r. ksiądz biskup wydaje Dekret o utworzeniu Wikariatu Samodzielnego według określonych granic łącznie z wsią Czosnówka. A 19 grudnia ksiądz Mieczysław Lipniacki zostaje mianowany rektorem kaplicy przy ul. Słonecznej. Tyle kronika ks. Kanonika Romana Soszyńskiego. Należy tu zwrócić uwagę na daty, nowa bialska parafia rodziła się bowiem w przełomowym dla Polki czasie, gdy kończył się „Karnawał Solidarności”, a zaczynały ciemne czasy wojskowej dyktatury, a siedząca na bagnetach władza daleka była od popierania Kościoła.
28 marca 1982 r. , a więc w najgorszym czasie stanu wojennego biskup ordynariusz Jan Mazur ustanowił parafię Miłosierdzia Bożego i mianował jej proboszczem ks. Mieczysława Lipniackiego. Zaczęły się czasy budowy. W listopadzie 1982 r. powstała drewniana kaplica p.w. Chrystusa Miłosiernego przy ul. Słonecznej 6. 16 maja następnego roku parafia otrzymała decyzję o budowie kościoła i jego lokalizacji przy ul. Piaskowej, zaś w sierpniu 1984 r. otrzymano pozwolenie na budowę kościoła i zespołu parafialnego.
1 lipca 1985 r. rozpoczęły się prace przy budowie kościoła p.w. Chrystusa Miłosiernego. Trwały one ponad 10 lat, bowiem poświęcenia kościoła dokonał biskup ordynariusz Jan Wiktor Nowak 24 listopada 1996 r.
Ważną datą w dziejach parafii był 1 września 1997 r., kiedy to w gmachu budynku zespołu parafialnego rozpoczęło działalność Katolickie Liceum Ogólnokształcące. Dokładnie cztery lata później w tym samym miejscu rozpoczęło działalność Katolickie Gimnazjum Niepubliczne.
Ważne wydarzenie nie tylko w życiu parafii, ale i całej diecezji siedleckiej miało miejsce
26 grudnia 2003 r. Wtedy to biskup ordynariusz Zbigniew Kiernikowski podniósł kościół do rangi Diecezjalnego Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Białej Podlaskiej.
W kronice parafialnej sporo miejsca poświęcono pracy z dziećmi i młodzieżą. Z letniego i zimowego wypoczynku, organizowanego pod skrzydłami parafii skorzystały setki osób. 
Już nie setki, a tysiące ludzi, i to z całego świata usłyszało o bialskiej parafii za sprawą jej chóru. Młodzieżowy Chór Parafii Chrystusa Miłosiernego w Białej Podlaskiej SCHOLA CANTORUM MISERICORDIS CHRISTI powstał w grudniu 1996 r. Chór koncertował w wielu miastach Polski oraz poza jej granicami: we Francji, na Litwie, Białorusi, w Rosji, we Włoszech, na Ukrainie i Słowacji.
Szczególnie bliskie radiowcom jest Koło Przyjaciół Katolickiego Radia Podlasie przy parafii Chrystusa Miłosiernego w Białej Podlaskiej, które zostało założone 15 września 2003 r. z inicjatywy ówczesnego proboszcza ks. prałata Mieczysława Lipniackiego. Od dnia 26 kwietnia 2006 roku na mocy Statutu zatwierdzonego przez bp. Zbigniewa Kiernikowskiego wspólnota funkcjonuje jako Oddział Parafialny Koła Przyjaciół Katolickiego Radia Podlasie przy Diecezjalnym Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Białej Podlaskiej i jest pełnoprawną formacją kościelną, której funkcjonowanie wpisuje się w ramy działalności Katolickiego Radia Podlasie.
Grzegorz Welik

[jk]

OHP CAMP - Wojewódzki Turniej Piłki Nożnej

22 maja na stadionie miejskim w Siedlcach zostanie rozegrany turniej drużyn OHP w piłce nożnej więcej

Konferencje Kół Naukowych UPH

17 maja i 20 maja Koła Naukowe na Wydziale Nauk Ścisłych UPH organizują dwie interesujące konferencje więcej
zobacz wszystkie