Na antenie

POPOŁUDNIK PON. CZW. PT.

Proponujemy ciekawą książkę. W czwartki i piątki można usłyszeć przepisy na różne potrawy w audycji "Jadłodajnia", audycję "Prosto z lasu", Kwadrans z Ministrem Rolnictwa, Radiową Kronikę Województwa Podlaskiego i przegląd Echa Katolickiego. Zaprasza Ewa Pasternak.
zobacz wszystkie

Radiowa Niedziela

Zapraszamy na Radiową Niedzielę

2012-01-31 16:34:04
W najbliższą niedzielę, 5 lutego w ramach Radiowej Niedzieli odwiedzimy parafie: MB Nieustającej Pomocy w Szaniawach, Św. Józefa Oblubieńca NMP w Międzyrzecu Podlaskim.

Parafia MB Nieustającej Pomocy w Szaniawach

Szaniawy Matysy 8/A, 21-404 Trzebieszów
Proboszcz Ks. mgr Jan Grzesiak
•    tel: (25) 796-25-45

Księża pochodzący z parafii
•    Emilian Zarzycki,
•    Tadeusz Kowalski
Parafia MB Nieustającej Pomocy w Szaniawach Matysach. Parafia erygowana w 1992 r. Kościół parafialny murowany. Styl współczesny. Miejscowości należące do parafii: Szaniawy - Matysy, Szaniawy-Poniaty.
Szaniawy Matysy nie są nawet gminną wsią, ale wiemy o niej więcej niż o wielu innych miejscowościach w regionie.  Wszystko za sprawą wieloletniego mieszkańca Szaniaw Jarosława Zarzyckiego, który nie tylko zadał sobie trud opracowania historii wsi, ale jeszcze upublicznił efekty swojej pracy w Internecie.
Szaniawy Matysy to wieś położona w gminie Trzebieszów w powiecie  łukowskim, Nazwa wsi została nadana 24 kwietnia 1724 r. przez biskupa krakowskiego Konstantego Felicjana Szaniawskiego od jego nazwiska. Wtedy też nastąpił podział wsi na dwie: Szaniawy Matysy i Szaniawy Poniaty.
Za panowania Piastów obecny teren wsi Szaniawy Matysy znajdował się w granicach Królestwa Polskiego. W wyniku rozbicia dzielnicowego obszar ten znalazł się w dziedzicznej dzielnicy sandomierskiej i był najbardziej wysuniętym obszarem sandomierszczyzny na północny wschód. Za panowania Jagiellonów ziemie te należały do Małopolski. Według podziału administracyjnego kraju w okresie I Rzeczpospolitej ziemie te znajdowały się w granicach woj. lubelskiego i należały do parafii w Trzebieszowie. Tereny te zamieszkiwała drobna szlachta. Między innymi mieszkańcy wsi Szaniawy składali się na budowę drewnianego kościoła w Trzebieszowie, który wzniesiono w 1724 roku. Podobnie było po 1855 roku, gdy spalił się ten kościół, a parafianie, w tym z obydwu wsi Szaniawy, składali się na budowę nowego, tym razem murowanego kościoła.
W roku 1863 podczas powstania styczniowego na tym terenie, w okolicznych lasach stacjonowały oddziały powstańcze. Powstańcy wywodzili się również z samej wsi Szaniawy. Niektórych znamy z imienia i nazwiska dzięki zachowanym w siedleckim Archiwum Państwowym spisom powstańców, którzy zostali schwytani przez Rosjan i represjonowani za udział w powstaniu. Byli wśród nich mieszkańcy wsi Szaniawy: 18-letni szlachcic Stanisław Mościcki, aresztowany 25 lutego 1864 r. za należenie do „szajki”, czyli powstańczego oddziału Karola Krysińskiego, jego rówieśnik, również szlachcic Michał Szaniawski, aresztowany 7 maja 1864 roku w Szaniawach za przynależność do „szajki” oraz zatrzymany tego samego dnia i pod tym samym zarzutem 29-letni szlachcic Ignacy Szaniawski. Materialną pamiątką z czasów powstania była wybudowana ok. 1860 roku chałupa, w której ukrywał się sam ksiądz Stanisław Brzóska, bohater i ostatni dowódca powstania styczniowego na Podlasiu. Dom ten przeniesiony został do skansenu budownictwa wiejskiego w Suchej pod Węgrowem, który stworzył dyrektor warszawskich Łazienek prof. Marek Kwiatkowski.
W latach 1866 -1880 zbudowano linię kolejową Warszawa - Brześć, która przebiega do dziś przez wieś Szaniawy Matysy. Przebiegająca przez teren wsi linia kolejowa przyczyniła się do znacznego ożywienia i rozkwitu tego regionu.
W czasie I wojny światowej na terenie obecnej parafii Szaniawy Matysy toczyły się walki zbrojne, czego dowodem jest powstały wówczas zbiorowy żołnierski grób w zachodniej części wsi. W listopadzie 1918 r. obszar ten został wyzwolony i w tym samym roku utworzono w Szaniawach Matysach pierwsze polskie stowarzyszenie, jakim była Ochotnicza Straż Pożarna. Podczas wojny polsko-bolszewickiej w lecie 1920 r. wieś znalazła się w zasięgu działania wojsk bolszewickich. W latach 1924-1925 na terenie Szaniaw Matys powstała Szkoła Podstawowa im. ks. bp. Szaniawskiego, do której uczęszczały i nauki pobierały dzieci i młodzież z dwóch wsi - Szaniaw Matys i Szaniaw Poniat.
W latach 1942-1943 wieś objęta była hitlerowskimi represjami. Kilku mieszkańców Szaniaw Matys czynnie działało w szeregach partyzanckich oddziałów Armii Krajowej. Na tym terenie oddziały te dokonały zniszczenia torów kolejowych podczas akcji: „Wieniec”, „Odwet Kolejowy” i  „Julia”. Grób poległych żołnierzy oddziału partyzanckiego I batalionu 35 PP-AK JATA znajduje się na cmentarzu parafialnym w Trzebieszowie.
Od roku 1946 Szaniawy Matysy znalazły się w granicach woj. lubelskiego. W pierwszych powojennych dekadach powstało we wsi kilku ważnych jak na tamte czasy placówek i inwestycji. W tym czasie powstał m. in. oddział Poczty Polskiej, stacja kolejowa, remiza strażacka, oddział kółka rolniczego, sklep spożywczo-przemysłowy, oświetlenie uliczne i biblioteka publiczna wraz ze świetlicą telewizyjną.
Dzisiejsze Szaniawy Matysy to od 1992 r. wieś parafialna. To również miejscowość z całkiem przyzwoicie rozwiniętą infrastrukturą. A że do Łukowa stąd niedaleko, nie dziwi fakt, że coraz więcej zatrudnionych w mieście wybiera jako miejsce zamieszkania dawny zaścianek szlachecki Szaniawy Matysy.
Grzegorz Welik 



Parafia Św. Józefa Oblubieńca NMP w Międzyrzecu Podlaskim


ul. Staromiejska 11, 21-560 Międzyrzec Podlaski
Wikariusze
 Ks. mgr Piotr Osiński
Ks. mgr Grzegorz Wojdat
•    tel: (83) 371-67-09
•    tel: (83) 371-38-99

Proboszcz Ks. Prałat Tadeusz Karwowski
•    tel: (83) 371-21-92
Emeryt Ks. Infułat mgr Kazimierz Korszniewicz
•    tel: (83) 371-56-42

Księża pochodzący z parafii
•    Waldemar Tkaczuk,
•    Janusz Stefaniuk,
•    Piotr Chodźko,
•    Krzysztof Sierpień,
•    Jerzy Kalinka,
•    Piotr Domański,
•    Stanisław Chodźko,
•    Henryk Hołoweńko,
•    Stanisław Hałabuda,
•    Mirosław Łubik,
•    Tadeusz Wasiluk,
•    Wiesław Nestoruk,
•    Adam Daniluk,
•    Leszek Dąbrowski,
•    Tomasz Kostecki,
•    Marek Paluszkiewicz,
•    Tomasz Muszyński,
•    Adam Zawistowski
Siostry zakonne pochodzące z parafii
•    Irmina Zgorzałek,
•    Antonina Kasjaniuk,
•    Daliana Adameczek,
•    Maria Teresa Kondraciuk,
•    Bernadeta Sidorczuk,
•    Zofia Ładniak,
•    Laurencja Chodźko

Międzyrzec Podlaski, parafia Św. Józefa Oblubieńca NMP. Pierwotny kościół fundacji Jana i Zofii Daniłowiczów z 1564 r. Obecny kościół parafialny murowany, wybudowany w latach 1782-1784 przez Augusta Czartoryskiego, od 1874 r. zamieniony na cerkiew; w 1918 r. rekoncyliowany, a w 1921 r. utworzona została parafia. Styl eklektyczny, wystrój wnętrza barokowy. Miejscowości należące do parafii: Międzyrzec Podlaski (część), Dołhołęka, Halasy, Łukowisko, Rudniki, Sitno, Tłuściec, Utrówka, Wysokie, Żabce.

Korzenie obecnej parafii św. Józefa w Międzyrzecu Podlaskim sięgają kilku wieków wstecz. Tyle że szukając tych korzeni należy pamiętać, że w burzliwych dziejach kościoła zmienił się jego patron. Szukać należy więc nie św. Józefa, ale św. Mikołaja. Z tym też jednak mogą być problemy.
Początkujący historyk badający dzieje Międzyrzeca Podlaskiego może się nieco zamotać, gdy próbuje usystematyzować sprawy międzyrzeckich kościołów w dawnych czasach. Znajdzie bowiem w archiwalnych dokumentach informacje o kościele św. Mikołaja usytuowanym na wschód od rynku. W innym zaś miejscu znajdzie wzmianki o kościele św. Mikołaja położonym przy północnej pierzei rynku. Czyżby więc międzyrzecki rynek, przez całe stulecia usytuowany w centrum miasta zmieniał położenie? Oczywiście że nie. Chodzi bowiem o dwa różne kościoły. W dawnych czasach było bowiem w Międzyrzecu kilka kościołów: rzymskokatolicki pw. Św. Mikołaja, takiż szpitalny pw. Pięciu Braci Męczenników oraz dwie parafialne cerkwie unickie – jedna pw. Św. Mikołaja, a druga pw. Piotra i Pawła. Pierwsza na Starym Mieście, a druga na Nowym Mieście.
Cerkiew pw. Św. Mikołaja Biskupa erygował 26 kwietnia 1564 r. dziedzic Międzyrzeca Jan Mikołaj Daniłowicz wraz z żoną Zofią. Być może świątynia pod tym wezwaniem funkcjonowała już wcześniej ale nie ma na ten temat informacji pisanych. Wiadamo natomiast, że ufundowana przez Daniłowicza świątynia była drewniana i wraz z cmentarzem znajdowała się przy ul. Cerkiewnej, łączącej się z Drohicką.
Obecny kościół wystawił w latach 1782 – 1784 książę August Czartoryski. Drewnianą unicką cerkiew zastąpiła murowana na planie krzyża późnobarokowa świątynia. Nowy kościół służył  grekokatolikom niecałe sto lat. Podobnie jak wiele innych unickich kościołów na Podlasiu, w 1874 i 1875 r. został zamieniony na cerkiew prawosławną. Nie obyło się przy tym bez oporu unitów, a było ich w Międzyrzecu i okolicach wielu, bowiem obydwie międzyrzeckie parafie unickie liczyły aż 17 tys. wiernych.
Unici z Międzyrzeca byli „nawracani” siłą już w 1866 r., ale najbardziej krwawe prześladowania przyniósł przełom 1874 i 1875 r. Katowanie, przymusowe prace, wiezienie, zsyłka – to cała paleta metod, którymi carskie władze zmuszały unitów do przyjęcia prawosławia.
Czasy krwawych prześladowań pamięta obecny kościół, z jeszcze dawniejszych czasów pochodzi część jego wyposażenia, jak ołtarze główny i boczne, krzyże, chrzcielnica, prospekt organowy. Ten ostatni, pochodzący z końca XVIII w. dowodzi, że nie udało się carskim władzom usunąć do końca z kościoła tzw. polskich czy katolickich naleciałości – jak określano m. in. organy instalowane w unickich świątyniach.
Dawna unicka cerkiew funkcjonowała jako prawosławna do I wojny światowej. Zmiany przyniosło dopiero odzyskanie przez Polskę niepodległości. Świątynię wyświęcono na nowo w 1921 r. jako kościół parafialny pw. Opieki Św. Józefa. Kościół ten wraz z towarzyszącymi mu, liczącymi ponad 200 lat dzwonnicą i bramą przypominają o dawnych czasach Międzyrzeca i wielowyznaniowym charakterze miasta. Przypominają też o tym, że unici podlascy mieszkali nie tylko w wioskach, ale i w miastach, że modlili się nie tylko w skromnych drewnianych cerkiewkach, ale i w okazałych, bogato wyposażonych murowanych świątyniach. Międzyrzecki kościół św. Józefa, a dawniej św. Mikołaja posiada bogatą historię. Były tam pożary i odbudowy, rabusie – najeźdźcy i hojni darczyńcy, byli też odważni kapłani, zarówno greckiego, jak i łacińskiego obrządku. Szczegółowe kalendarium kilkusetletnich dziejów tej parafii znajdziemy na jej stronie internetowej.  
Grzegorz Welik


Konferencje Kół Naukowych UPH

17 maja i 20 maja Koła Naukowe na Wydziale Nauk Ścisłych UPH organizują dwie interesujące konferencje więcej

V ogólnopolska Konferencja interdyscyplinarna WZI

20 maja Koło Naukowe Programistów GEEK wraz z Kołem Naukowym Studentów Matematyki GRAF przy UPH w Siedlcach organizują konferencję
zobacz wszystkie